κρίσεις πανικού Tag

Υπάρχουν στιγμές που το σώμα μιλά πριν από εμάς. Ένα σφίξιμο στο στομάχι, ένας πονοκέφαλος που επιμένει, δυσκολία στον ύπνο, μια αίσθηση κόπωσης χωρίς προφανή λόγο. Πολλοί άνθρωποι φτάνουν στη θεραπεία λέγοντας: «Όλα φαίνονται εντάξει, αλλά κάτι μέσα μου δεν είναι καλά.» Το σώμα έχει τον δικό του τρόπο να μας δείχνει ότι κουβαλάμε περισσότερο απ’ όσο μπορούμε να επεξεργαστούμε συνειδητά.

Το άγχος και το στρες δεν είναι απλώς “ψυχολογικά”. Είναι βιολογικές αντιδράσεις σε καταστάσεις που το νευρικό σύστημα αντιλαμβάνεται ως απαιτητικές. Όταν η ένταση γίνεται συνεχής, το σώμα ενεργοποιείται ξανά και ξανά, σαν ένας συναγερμός που δεν απενεργοποιείται ποτέ. Με τον καιρό, αυτή η υπερδιέγερση μεταφράζεται σε συμπτώματα: στο έντερο, στους μύες, στην καρδιά, στην αναπνοή, στο δέρμα. Δεν είναι φαντασία· είναι ο τρόπος του σώματος να ζητήσει παύση, φροντίδα, προσοχή.

Συχνά, οι άνθρωποι προσπαθούν να διαχειριστούν αυτά τα συμπτώματα με ακόμη περισσότερη προσπάθεια: να είναι πιο παραγωγικοί, πιο αποτελεσματικοί, πιο “εντάξει”. Αλλά η πραγματική δυσκολία δεν βρίσκεται στην απόδοση — βρίσκεται στο ότι ζούμε με έναν εσωτερικό ρυθμό που δεν μας επιτρέπει να ηρεμήσουμε. Το σώμα “κουβαλά” συναισθήματα που δεν έχουν ειπωθεί, σκέψεις που δεν έχουν βρει χώρο, προσδοκίες που μας πιέζουν περισσότερο απ’ όσο αντέχουμε.

Στη θεραπεία, εξερευνούμε πώς αυτά τα σωματικά σήματα συνδέονται με τον τρόπο που σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας και τους άλλους. Δεν ψάχνουμε για “τι φταίει”, αλλά για τι προσπαθεί να μας πει το σώμα εκείνη τη στιγμή. Πότε νιώθω περισσότερο βάρος; Πότε το άγχος δυναμώνει; Σε ποιες σχέσεις ή καταστάσεις αισθάνομαι ότι χάνω τον έλεγχο; Το σώμα δεν κάνει λάθη — αντιδρά σε κάτι που ξεπερνά τη χωρητικότητά μας.

Δεν αντικαθιστούμε την ιατρική αξιολόγηση — την συμπληρώνουμε. Πολλά ψυχοσωματικά συμπτώματα χρειάζονται και ιατρικό έλεγχο, όχι για να απορρίψουμε την ψυχολογική τους διάσταση, αλλά για να προσεγγίσουμε ολιστικά το τι συμβαίνει. Στη συνέχεια, μέσα από τη θεραπεία, αρχίζουμε να ακούμε το σώμα με περισσότερη ευγένεια και λιγότερη αυστηρότητα: ως έναν σύμμαχο που προσπαθεί να μας προστατεύσει.

Με τον καιρό, οι άνθρωποι συχνά ανακαλύπτουν ότι τα συμπτώματα μειώνονται όταν μειώνεται και η εσωτερική πίεση. Όταν επιτρέπουν στον εαυτό τους χώρο, όταν εκφράζουν όσα νιώθουν, όταν επαναπροσδιορίζουν ρόλους και όρια. Η ηρεμία δεν έρχεται από το να “ελέγξουμε” το σώμα, αλλά από το να κατανοήσουμε τι προσπαθεί να μας δείξει.

Αν νιώθετε ότι το σώμα σας μιλά πιο δυνατά τον τελευταίο καιρό, ίσως αυτό να είναι μια πρόσκληση για να επιβραδύνετε. Να συνδεθείτε ξανά με τον εαυτό σας. Να ανακαλύψετε τι χρειάζεστε για να νιώσετε ξανά ασφαλείς.
Και αν κάτι από αυτά σας αγγίζει, μπορούμε να το δούμε μαζί, με σεβασμό, καθαρότητα και έναν ρυθμό που θα σας χωράει.