ταμπού Tag

Υπάρχει μια φράση που ακούγεται συχνά, σχεδόν ψιθυριστά: «Δεν είναι και τόσο σοβαρό… άλλοι έχουν χειρότερα.» Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να ζητήσουν βοήθεια, ακόμη κι όταν μέσα τους νιώθουν ότι κάτι πιέζει, κουράζει ή θολώνει την καθημερινότητα. Η αναζήτηση υποστήριξης συχνά συνοδεύεται από αμφιβολία, άγχος ή και μια εσωτερική ενοχή — σαν να πρέπει πρώτα να “αποδείξουμε” πως το πρόβλημά μας είναι αρκετά μεγάλο για να δικαιολογεί φροντίδα.

Αν το σκέφτεστε κι εσείς έτσι, δεν είστε μόνοι. Οι δυσκολίες στο να ζητήσουμε βοήθεια έχουν ρίζες βαθύτερες και συχνά συστημικές: σχετίζονται με τον τρόπο που μεγαλώσαμε, τον τρόπο που μάθαμε να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά μας και τους ρόλους που αναλάβαμε μέσα στην οικογένεια ή την κοινωνία. Πολλοί από εμάς έχουμε διδαχθεί ότι “η δύναμη είναι να τα βγάζεις πέρα μόνος σου”, με αποτέλεσμα να μην αναγνωρίζουμε πότε έχουμε υπερβεί τα όριά μας.

Μια από τις πιο συνηθισμένες παγίδες είναι η σύγκριση με τον πόνο των άλλων: «Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν πολύ χειρότερα.» Αυτό, όμως, δεν κάνει τον δικό μας πόνο λιγότερο πραγματικό. Η ψυχοθεραπεία δεν είναι μια υπηρεσία “για τις μεγάλες κρίσεις”, αλλά μια διαδικασία που μπορεί να υποστηρίξει από τα πιο μικρά εσωτερικά βάρη μέχρι τα πιο δύσκολα γεγονότα της ζωής. Όταν κάτι επηρεάζει τη διάθεση, τη σχέση με τον εαυτό, τις αποφάσεις ή τη λειτουργικότητά μας, αξίζει χώρο και φροντίδα.

Ένας άλλος λόγος που δυσκολεύει την απόφαση είναι ο φόβος της ευαλωτότητας. Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν μάθει να μιλούν ανοιχτά για όσα νιώθουν. Μεγάλωσαν σε περιβάλλοντα όπου τα συναισθήματα “μαζεύονταν”, όπου οι δυσκολίες αντιμετωπίζονταν σιωπηλά, ή όπου η έκφραση ευαλωτότητας θεωρούνταν αδυναμία. Σε αυτά τα πλαίσια, το να ζητήσει κάποιος υποστήριξη είναι στην πραγματικότητα μια βαθιά πράξη θάρρους: η στιγμή που επιτρέπει στον εαυτό του να ακουστεί.

Υπάρχει επίσης το άγνωστο της διαδικασίας: «Τι θα γίνει αν πάω;» Στην πραγματικότητα, η πρώτη συνεδρία είναι μια απλή, ανθρώπινη συζήτηση. Μια ευκαιρία να γνωριστούμε, να μοιραστείτε όσα σας απασχολούν και να δείτε αν νιώθετε ασφάλεια μέσα στο πλαίσιο. Δεν υπάρχει πίεση, δεν υπάρχουν “σωστές” ή “λάθος” απαντήσεις. Η θεραπεία δεν είναι εξέταση· είναι συνάντηση.
Πολλοί άνθρωποι, τέλος, έχουν μάθει να είναι οι “δυνατοί” της οικογένειας, της δουλειάς ή της παρέας. Να στηρίζουν τους άλλους, να συνεχίζουν ακόμη κι όταν κουράζονται, να βάζουν τις ανάγκες τους τελευταίες. Αυτή η συνεχής υπερ-προσαρμοστικότητα όμως έχει κόστος: εξάντληση, άγχος, δυσκολίες στις σχέσεις, απομάκρυνση από τον ίδιο τον εαυτό. Η ψυχοθεραπεία βοηθά να αναγνωρίσουμε την κούραση πριν γίνει κατάρρευση.

Και ίσως το σημαντικότερο από όλα είναι το εξής: αν το σκέφτεστε, ίσως ήδη χρειάζεστε υποστήριξη. Το ότι βρίσκεστε εδώ, ότι διαβάζετε αυτές τις γραμμές, σημαίνει ότι κάτι μέσα σας ζητά χώρο. Λίγο περισσότερο φως, κατανόηση, ανακούφιση ή καθαρότητα. Αυτή η εσωτερική ανάγκη αξίζει να ακουστεί — χωρίς σύγκριση, χωρίς ενοχή, χωρίς αναβολή.

Η θεραπεία δεν είναι παραδοχή αδυναμίας. Είναι πράξη αυτοφροντίδας, επιλογή δύναμης και μια απόφαση να σταθούμε πιο κοντά στον εαυτό μας.

Αν κάτι από τα παραπάνω σας αγγίζει, μπορούμε να το εξερευνήσουμε μαζί, με ασφάλεια, αποδοχή και σεβασμό στον δικό σας ρυθμό.